Mum alevinden gönlüm varla yok arası
Akıyor Yürük’ten coşkun ruzgâr, Beyati’den ılık
Uzuyor ruhum göğün en asil katlarına
Sanki bulutlara asılmış huzur ve keder
Meşk ediyor güneş ve ay
Göğü devrediyorlar, devri daim

Ruhum da eğiliyor yüce makamında
Doğup ölüyor yeni baştan her gün
Makam dönüyor
“Ey bad-ı saba yar ile vuslat ne zamandır”
Ölüm ve doğumun olmadığı
Vahdetinde güneşin eriyip nehir gibi aktığı
Ayın nurundan çıldırmış bir ayna gibi çatladığı
Ve perde-i hakikati yırtıp nigahı hayretle mahcup eden
Ah, yar
O vuslat ne zamandır

---